Dag Herdenken Geweldslachtoffers (DHG) 2013 Venlo

Zaterdag 21 september 2013, foto's en verslag

Deze dag zal werd door veel nabestaanden bezocht. Tijdens deze dag zijn wij om 14.38 uur 2 minuten stil om onze dierbaren te gedenken.

Een dag met een lach en een traan.

De bus voor leden van VVRS naar de DHG te Venlo is gratis beschikbaar gesteld door:
Taxibedrijf Troost & de Boer uit Wolvega. www.troostendeboer.nl

Hieronder de foto's van DHG vervolgens een verslag van VVRS bestuur, daaronder het verhaal van Ayla van der Heiden.

DHG 2013 Venlo

Dag Herdenken Geweldslachtoffers Venlo
Ina en ik zijn secretaris van de DHG en zijn met onze mannen vrijdag vertrokken naar Venlo.
We logeren op een minicamping, het weer is prima. Vrijdagavond nog een overleg met de vrijwilligers over het lint en een kort samenzijn bij Annie Beerkens thuis waar ook Mariet en Steegmans plus onze dagvoorzitter Hans Colen zijn. Daarna snel naar de camping want zaterdag is het vroeg dag, bij ons slaat een beetje spanning toe. We hebben dit jaar niet al te veel vrijwilligers bij het lint en de kinderen zijn niet al te groot! De volgende ochtend ontbijten, douchen en op weg naar de Maaspoort. Mariet, Annie en Steegmans zijn er ook al, en ook de overige DHG bestuursleden zijn gearriveerd.

Overal waar we kunnen helpen doen we dat. Zo zijn we dan toch de hele tijd bezig tot het sein komt we gaan beginnen. Als iedereen zit begint het programma en even kan ik me laten gaan in de prachtige gedichten.
Zodra het pauze is haasten Ina en ik ons naar de broodjes, even snel een broodje en naar beneden waar de kinderen ons al staan op te wachten. We gaan beginnen met het lint op te stellen. De kinderen gedragen zich voorbeeldig en lopen snel heen en weer.

Als iedereen bij zijn naam staat komt er een mevrouw naar me toe en vraagt waar het voor is. Ik leg uit dat het geweldslachtoffers zijn en dat we met het lint lopen om te laten zien hoeveel het er zijn, en dat we het vinden dat ze nooit vergeten mogen worden. De mevrouw is een beetje boos en verdrietig tegelijk, haar man/vriend heeft zijn zoon verloren door moord maar weet niets van het lint. Ik ga naar de man toe en zeg hem dat ik iemand ga halen om met hem te praten. Onze voorzitter Cor neemt het gesprek over. Even ben ik van slag door dit verhaal maar het lint begint te lopen en ik moet mee. Het gaat prima met het lint en de inname gaat vlot en goed.

De plechtigheid die volgt, brengt me weer even bij me zelf.
Waarom zit ik hier? Ik hoor hier toch niet? Dit heeft verdorie iemand anders ons aangedaan! Mijn broer kijkt met een strak gezicht als hij de naam van zijn vrouw hoort. Er volgen meer en meer namen. Na de 2 minuten stilte die ook bij de Muur tegen Geweld gelijktijdig wordt gehouden met Venlo gaan we terug naar de Maaspoort.

Wij van de VVRS proberen zoveel mogelijk met mensen te praten. We praten met nabestaanden maar ook met de voorzitter van het nieuwe bestuur Muur tegen Geweld. De VVRS wil zoals de andere lotgenoten organisaties de namen toch echt zo snel mogelijk op de Muur. De nieuwe voorzitter zal zijn best doen, en gaf ons een compliment dat ook bij de muur de 2 minuten stilte werd gehouden. Namens het bestuur waren daar ook afgevaardigden.

De bus met de VVRS leden gaat vertrekken en we hebben niet allemaal met elkaar kunnen praten. Een volgende lotgenoten dag maak ik dat goed. Als we voor de zoveelste keer de trap op lopen zijn er al veel mensen op huis aan. We praten nog even na over hoe goed deze dag toch is verlopen en gaan dan ook richting de camping.
Het is een dag geweest die nooit had moeten zijn maar om elkaar op deze manier te steunen is toch heel waardevol.

Op de camping bellen we de mensen in de bus even op en wensen ze nog een goede reis. We bellen de VVRS jongeren en bestuurslid Anna om te vragen hoe het bij de muur is verlopen. We zijn allemaal erg moe maar de gesprekken komen al snel los want volgend jaar is …Groningen.

Mede namens Ina Meijer
Margreet Scholing

---------------------------------------

Venlo DHG, 21 september 2013 verhaal van Ayla

21 september, de dag dat wij onze dierbaren herdenken die door geweld om het leven zijn gekomen
We gaan nu al voor de derde keer mee, en je denkt dat het nu beter zal gaan als de twee voorgaande jaren...Maar niks is minder waar..Je leeft naar die dag toe, met de bekende pijn in je buik, hoofd en eigenlijk overal wel pijn .....Mijn slaappatroon veranderde, werd al eens buiten wakker zat ik op een stel stenen in de tuin, werd er wakker en had de deur niet dicht gedaan kon zo naar binnen en later werd ik wakker op de bank....was met de dagen en datums in de war, dacht dat de containers bij de weg moesten was ik een week in de war, ondanks dat ik een agenda heb in mijn gsm die me meld van afspraken gaan ze gewoon langs me heen......en ik denk ook wel dat het bij anderen zo zal gaan..

Ik moest nog iets bedenken om Teeven te bedanken voor zijn hulp en steun, in de rechtszaak die nog steeds liep van Aswintha....Besloot maar een schilderijtje van hem te maken.....En dat lukte wel aardig volgen Helga waar ik schilderles bij heb...Mijn eerste neus die voor de eerste keer was gelukt en mijn eerste bril die ik heb getekend.....Het gevoel was goed wat ik nu deed voor hem....

Mariska mijn kleindochter, het  dochtertje van de moordenaar van onze Aswintha wilde graag mee, ik was daar erg blij mee, en zei beppe gaat het vragen dat je mee mag.....Ze mocht mee Mariska blij beppe blij....we gingen met zijn drieeen naar Venlo...Mariska was een weekendje hier en ze zei beppe heeft u ook buikpijn? Ja af en toe antwoorde ik haar...Vroeg haar hoe komt het dat jij buikpijn hebt..nou zei ze ik moet steeds denken aan Venlo en dat ik Tante Aswintha op een foto zie...Zei haar dat heeft beppe ook....Mariska en ik hebben een hele goede band....ook zien we Aswintha regelmatig voor anderen onbegrijpelijk maar voor ons een troost, en laat Tante Aswintha Mariska vertellen dat we die dag geen regen gaan krijgen.....En Tante Aswintha hield haar belofte

Zaterdag morgen, vroeg uit bed was voor 5 uur al wakker, Mariska en Fokke sliepen nog....Snel met de honden uit, broodjes voor onderweg maken, koffie zetten, fles water voor onderweg mee..2 zakjes chips en salmiak knotsen mee voor Mariska. Maar om precies om 7 uur bij de Mac te zijn redden we niet meer....we komen daar aan geen bus dacht al even daar heb je het gedonder alweer, bedacht snel een rampsenario van als de bus nu wel weg is rijden we snel richting Zwolle of zo en stappen daar nog in...Fokke zei de bus is al weg...Dacht ja hoor kan er ook nog wel bij..We bleven even wachten, maar er verscheen geen grote bus....Even later komt er een dame naar ons toe en verteld dat ze met ons in het blauwe busje naar Venlo gaat....Mariska en ik gaven een zucht van verlichting.....Even later verschenen Nellie, Herma en Hillie en we kondenwe vertrekken richting Venlo.....We zagen allen de zon opkomen, nevelen dwaalden over de velden, van het zo mooie Fryslân....... Deze wereld sprak niet van geweld maar van een serene rust..even wenste ik dat ik altijd in die vrede zou kunnen blijven......Maar de waarheid is anders, moord en doodslag gaat steeds meer gewoon lijken....De straffen zijn hier te mild, hoorde mijn vader vroeger al eens een verhaal vertellen over de winter en mensen zonder onderdak, dat ze criminele dingen gingen uit halen om maar onderdak te zijn toen...Nu hebben mensen ook weinig te makken zouden ze het misschien nu weer zo doen.....

Onderweg er even uit voor een plas en smoke pauze,....dure plasjes zeg wel 50 eurocent ze durven wel...Even later reden we weer verder naar het zuiden.....en we waren mooi op tijd....We werden ontvangen in het net nieuwe theatergebouw, wel heel mooi en hele hoge trappen, gelukkig was er een lift....We kregen koffie en Mariska was op chocoladejacht, wat haar dan ook lukte....Later gingen we de zaal in waar we werden verwelkomt  door Jack van DHG.. Toen Mariska haar Tante Aswintha voor bij zag komen werd het haar even te veel en kwam ze tegen me aan zitten hoofd tegen hoofd elkaars hand vasthouden.....We hebben muziek geluisterd en gedichten gehoord. Ieder vertaalde zijn verdriet op zijn of haar manier wat ik zelf ook heel mooi vind.

We gingen lunchen en ik had een gesprek met de meneer van slachtofferhulp, hoorde dat er veel was misgegaan.....Meeste heb ik nu toch zelf al geregeld, heb het Teeven wat moeilijk gemaakt...Sorry daarvoor.....Maar toen we wat over de gang slenterden richting zaal kwam ik Teeven tegen...Hij zei tegen mij  is allemaal geregeld, dank je wel zei ik hem.....Later werden we opgeroepen om bij de linten te gaan staan....Lint 8 daar stonden de naam van mijn broertje Rinze en mijn dochter Aswintha..Mariska ging bij tante Aswintha lopen en ik bij mijn broertje ze staan nu achter elkaar op de lint....Toen we met de linten vertrokken was het muis stil in de stad, veel mensen op de been...iedereen toonde respecht en dat voelde geweldig goed mensen die op deze manier meeleven..(Venlo je hebt geweldige burgers).....Toen we bij de vredesvlam aankwamen, hebben we een plekje gezocht...Mariska en ik konden niet over de heg kijken dus we zijn een stukje verhuist..zo konden we het beter bekijken, Mariska zei tegen mij beppe? Kijk daar staat die man met de grote snor, zou die wel echt zijn....fluisterde terug moet je dat hem gaan vragen doen we na deze ceremonie wel ja? Nee was haar antwoord.....oke doen we het niet.....De namen zijn opgenoemd door verschillende mensen, steekt toch steeds weer als je de namen hoort van je kind en je broertje, dan krijg ik weer een allemachtige haat naar de dader toe en de politie, hadden ze haar maar serieus genomen dan was ik hier niet had ik 12.000 euro minder geldzorgen....ik werd door een idioot de ellende ingeholpen.....Jack Keizer ging zoeken tussen de mensen en ik wist dat hij mij zocht zei mijn gevoel....Hij vond me....En hij overhandigde mijn schilderij aan Teeven.. Die een beetje vreemd er van zat te kijken..wel een lief gezicht zo dat te zien...dat er plotseling iets gebeurd waar je niet op rekent.....Even later toen de steen was onthuld mochten we de roos die we hadden gehad neerleggen bij die steen tegen geweld die door de burgemeester werd onthult.....Jack hield me op de weg naar die steen tegen en riep Teeven die me wilde bedanken....Toen zag ik een hele andere man dan alleen de staatssecretaris, die voor ons opkomt, leek dat hij blij verrast was en ik trouwens ook had ook niet op 2 zoenen van hem gerekend, Dat zijn weer de leuke momenten die even de droevige dingen doen vergeten.....Toen we terug waren bij het theater de maaspoort gingen we de zaal weer in en werd de dag afgesloten, en zijn we naar buiten gegaan omdat er een moterclub MA-run voor bij zou komen die veel voor gehandicapte kinderen doet...onze stilte en hun herrie van motoren.....moest duidelijk maken dat we tegen zinloos geweld zijn....Dat hebben we geweten....de oren loeien me nog na. Maar zag veel kindjes met een handicap en zag de gezichtjes dat ze genoten, deed me even denken aan mijn drie kinderen met een fikse beperking, en kreeg het een beetje benauwd wat zou ik dat ook graag eens willen voor mijn 3 gehandicapte kinderen en kleinkind, voor Mariska en Floris die door hun vader steeds zijn mishandeld......Iris is mijn gehandicapte kleinkind, bewerkt met messen verhongert geslagen en de moeder durfde niks te zeggen want dan zou hij de kinderen............vermoorden...Maar goed een mens kan niet alles hebben......Mariska wilde over deze dag een spreekbeurt op school houden....Stukje lint van Aswintha krijg ik nog van Jack.....Zou Mariska hier en daar wat helpen.,. We gaan foto's uitprinten waar ze bij de naam van haar tante loopt..misschien draagt het wat bij in deze wereld......
Na het buffet, wat geweldig was, waar ik even de moed niet meer had om wat te gaan halen, was misselijk en voelde me heel naar, kreeg hoofdpijn...Fokke had wat voor me meegebracht smaakte wel goed maar ik moest even bij komen......Was opeens erg moe en kon weinig verdragen nog moest me inhouden en dat lukte wel, was blij dat we in de bus naar Heerenveen gingen....De terugreis was ook heel gezellig maar iedereen was moe.......Maar was een mooie dag die nooit had mogen plaatsvinden, daarom vind ik deze spreuk zo mooi

Geweld eindigt waar respect begint !